Tamte dni, tamte noce ID produktu: 1719204 Andre Aciman Zapytaj społeczności 0 pytań Autor: Andre Aciman Liczba stron: 300 Oprawa: Broszurowa Rok wydania: 2018 Zobacz pełną specyfikację Opis produktu Tamte dni, tamte noceTamte dni, tamte noce to historia nagłego i intensywnego romansu między dorastającym chłopcem a gościem jego rodziców w letnim domu we Włoszech. Obaj są zaskoczeni wzajemnym zauroczeniem i początkowo każdy z nich udaje obojętność. Ale w miarę jak mijają kolejne niespokojne letnie tygodnie, ujawniają się ukryte emocje: obsesja i strach, fascynacja i pożądanie,a ich namiętność przybiera na sile. Niespełna sześciotygodniowy romans jest doświadczeniem, które naznacza ich na całe życie. To, co odkrywają na Rivierze i podczas namiętnego wieczoruw Rzymie, jest jedyną rzeczą, której boją się już nigdy więcej nie znaleźć: totalną bliskością. Rozwiń opis Specyfikacja Autor Andre Aciman Liczba stron 300 Oprawa Broszurowa Rok wydania 2018 Produkt Kod producenta 266053 EAN 9788363960964 Informacje podstawowe Oprawa Broszurowa Liczba stron 300 Rok wydania 2018 Wysokość [cm] Szerokość [cm] Autor Andre Aciman Opinie (0) Produkt nie ma jeszcze opinii. Zastanawiasz się, czy produkt spełni Twoje oczekiwania? Gwarancje Warunki gwarancji Typ gwarancji Gwarancja wewnętrzna Market Tamte dni, tamte noce Aktualnie pomocy udziela: 24 użytkowników Obecnie szacowany czas odpowiedzi wynosi mniej niż 30 minut. Podaj proszę adres e-mail, na który wyślemy powiadomienie o odpowiedzi. Pamiętaj, że administratorem Twoich danych podanych w formularzu jest Więcej z siedzibą w Krakowie, al. Jana Pawła II 43b, 31-864 Kraków. Twoje dane osobowe będą przetwarzane w celu rejestracji i obsługi konta użytkownika w sklepie internetowym, a także w celach marketingowych, w tym poprzez profilowanie, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. W razie wyrażenia stosownej zgody Twoje dane będą przetwarzane także w celu kierowania do Ciebie treści marketingowych w formie newslettera. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych, w tym o przysługujących Ci prawach, znajduje się w naszej Polityce Prywatności. Aktualnie pomocy udziela: 24 użytkowników Obecnie szacowany czas odpowiedzi wynosi mniej niż 30 minut. Podaj proszę adres e-mail, na który wyślemy powiadomienie o odpowiedzi. Pamiętaj, że administratorem Twoich danych podanych w formularzu jest Więcej z siedzibą w Krakowie, al. Jana Pawła II 43b, 31-864 Kraków. Twoje dane osobowe będą przetwarzane w celu rejestracji i obsługi konta użytkownika w sklepie internetowym, a także w celach marketingowych, w tym poprzez profilowanie, a także w celach statystycznych i analitycznych administratora. W razie wyrażenia stosownej zgody Twoje dane będą przetwarzane także w celu kierowania do Ciebie treści marketingowych w formie newslettera. Więcej informacji na temat przetwarzania danych osobowych, w tym o przysługujących Ci prawach, znajduje się w naszej Polityce Prywatności. Cześć, o co chcesz zapytać? Treść pytania Dodaj załącznik Możesz wysłać maksymalnie 5 załączników naraz. Dozwolone formaty: jpeg, jpg, png Dziękujemy! 🎉🎉🎉 Twoje pytanie zostanie opublikowane w serwisie Morele ASK. Wyślemy Ci maila, gdy tylko pojawi się na nie odpowiedź. Zgłoś problem dotyczący funkcjonowania naszej strony. Postaraj się opisać go jak najdokładniej. Odpowiedź otrzymasz w ciągu 24h na Twój adres e-mail. Wpisz poniżej treść zgłoszenia Treść pytania Możesz wysłać maksymalnie 5 załączników naraz. Dozwolone formaty: jpeg, jpg, png Dziękujemy! 🎉🎉🎉 Twoje pytanie zostało wysłane do Działu Obsługi Klienta. Odpowieź wyślemy na Twój adres e-mail. Kurier Express 0 zł od 19,99 zł Kurier standard 0 zł od 15,99 zł Paczkomaty 24/7 0 zł od 14,99 zł Odbiór w punkcie 0 zł od 9,99 zł Kurier Express 0 zł od 19,99 zł Kurier standard 0 zł 0 zł Paczkomaty 24/7 0 zł 0 zł Odbiór w punkcie 0 zł 0 zł Morele 30 dni 14 dni Inni Sprzedawcy 14 dni 14 dni

„Tamte dni, tamte noce” („Call Me by Your Name”) to historia nagłego i intensywnego romansu między dorastającym chłopcem a gościem jego rodziców w letnim domu we Włoszech. Obaj są zaskoczeni wzajemnym zauroczeniem i początkowo każdy z nich udaje obojętność. Ale w miarę jak mijają kolejne niespokojne letnie tygodnie, ujawniają się ukryte emocje: obsesja i strach, fascynacja i pożądanie, a ich namiętność przybiera na sile. Niespełna sześciotygodniowy romans jest doświadczeniem, które naznacza ich na całe życie. Na Rivierze i podczas namiętnego wieczoru w Rzymie odkrywają coś, czego boją się już nigdy nie znaleźć: totalną bliskość. Dzięki znakomicie uchwyconej psychologii, która towarzyszy zauroczeniu, książka jest szczerą, przeszywającą serce elegią o ludzkiej namiętności, której nie da się zapomnieć. ****Przesłanie tego tekstu mówi, że zawsze powinniśmy być wierni swoim uczuciom i szczerze je wyrażać, nie ukrywać ich. Chciałem, żeby widzowie przebyli tę podróż razem z bohaterami i poczuli pierwszą miłość. Ważne było dla mnie przekazanie uniwersalnej prawdy o tym, że druga osoba czyni nas pięknymi – opromienia nas, wznosi na wyżyny - Luca Guadagnino, reżyser filmu****Jeśli kiedykolwiek padliście ofiarą obsesyjnej miłości – wielkiej siły, która pcha nas nieuchronnie w stronę obiektu naszego uczucia – rozpoznacie każdy jej niuans we wspaniałej powieści André Acimana – „The Washington Post” ****Aciman jest wyjątkowym znawcą pożądania – „The New Yorker” **** O autorze André Aciman (2 stycznia 1951 roku) - amerykański autor, eseista i literaturoznawca urodził się i dorastał w Egipcie, w rodzinie sefardyjskich Żydów. Wykładał literaturę francuską w Princeton University, uczył też kreatywnego pisania w Bard College. Jest autorem wielu prac krytycznych o twórczości Marcela Prousta. W 1995 roku wydał wspomnienia pod tytułem „Wyjście z Egiptu”. Książka otrzymała Nagrodę Whiting. Aciman publikuje na łamach „The New Yorker", „The New York Review of Books" i „The New York Times". Obecnie jest profesorem City University of New York, gdzie wykłada teorię literatury. Jego powstała w 2007 roku powieść „Tamte dni, tamte noce” otrzymała Nagrodę Literacką Lambda w kategorii Gay Fiction i została uznana przez „New York Times” za książkę roku. Film „Tamte dni, tamte noce” miał światową premierę na festiwalu w Sundance i był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Jest wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do Oscara®, przede wszystkim za scenariusz adaptowany autorstwa Jamesa Ivory’ego, najlepszy film i główne role męskie. Premiera „Tamtych dni, tamtych nocy” z mistrzowskimi rolami Timothée Chalameta Armiego Hammera w polskich kinach zaplanowana jest na 26 stycznia. Dystrybutorem filmu jest United International Poland. O reżyserze Luca Guadagnino - włoski reżyser filmowy urodzony w 1971 roku w Palermo. Za film z Tildą Swinton „Jestem miłością” (2009) nominowany do BAFTA kategorii „Najlepszy film nieanglojęzyczny”, zaś za film „Nienasyceni” (2015) nominowany do Złotego Lwa w Wenecji. Laureat Nagrody Włoskiej Federacji Klubów Filmowych (FEDIC) – wyróżnienia specjalnego za film „The Protagonists” (1999). Nominowany również do nagrody Critics’ Choice w kategorii „Najlepszy reżyser” oraz do Independent Spirit w kategorii „Najlepszy film” za „Tamte dni, tamte noce”. Film ten przyniósł mu nagrodę Gotham dla najlepszego filmu fabularnego i nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Los Angeles w kategorii „Najlepszy reżyser”. O filmie Film „Tamte dni, tamte noce” („Call Me by Your Name”) miał światową premierę na festiwalu w Sundance. Był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Zdobył III nagrodę publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto. Jest wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do Oscara® w wiodących kategoriach: za najlepszy scenariusz adaptowany, najlepszy film i główne role męskie. • Ten film rozkłada na łopatki! Urzeka cudownie zmysłowym, erotycznym czarem – „Entertainment Weekly”• Zachwycające dzieło, głęboka mądrość – „Los Angeles Times”• Timothée Chalamet i Armie Hammer stworzyli na ekranie najbardziejwysublimowaną chemię, jaką kiedykolwiek widziałem w kinie. Wyborne – „Huffington Post” • Najbardziej przesycone emocjami kadry w historii kina – „Esquire”• Przepełniający radością i przejmujący – „Time Out New York”

Tamte dni, tamte noce („Call Me by Your Name”) to historia nagłego i intensywnego romansu między dorastającym chłopcem a gościem jego rodziców w letnim domu we Włoszech. Obaj są zaskoczeni wzajemnym zauroczeniem i początkowo każdy z nich udaje obojętność. Ale w miarę jak mijają kolejne niespokojne letnie tygodnie, ujawniają się ukryte emocje: obsesja i strach, fascynacja i pożądanie, a ich namiętność przybiera na sile. Niespełna sześciotygodniowy romans jest doświadczeniem, które naznacza ich na całe życie. Na Rivierze i podczas namiętnego wieczoru w Rzymie odkrywają coś, czego boją się już nigdy nie znaleźć: totalną bliskość. Dzięki znakomicie uchwyconej psychologii, która towarzyszy zauroczeniu, książka jest szczerą, przeszywającą serce elegią o ludzkiej namiętności, której nie da się zapomnieć. Przesłanie tego tekstu mówi, że zawsze powinniśmy być wierni swoim uczuciom i szczerze je wyrażać, nie ukrywać ich. Chciałem, żeby widzowie przebyli tę podróż razem z bohaterami i poczuli pierwszą miłość. Ważne było dla mnie przekazanie uniwersalnej prawdy o tym, że druga osoba czyni nas pięknymi – opromienia nas, wznosi na wyżyny. - Luca Guadagnino, reżyser filmu Jeśli kiedykolwiek padliście ofiarą obsesyjnej miłości – wielkiej siły, która pcha nas nieuchronnie w stronę obiektu naszego uczucia – rozpoznacie każdy jej niuans we wspaniałej powieści André Acimana. - „The Washington Post” Aciman jest wyjątkowym znawcą pożądania. - „The New Yorker” O autorze: André Aciman urodził się 2 stycznia 1951 roku - amerykański autor, eseista i literaturoznawca urodził się i dorastał w Egipcie, w rodzinie sefardyjskich Żydów. Wykładał literaturę francuską w Princeton University, uczył też kreatywnego pisania w Bard College. Jest autorem wielu prac krytycznych o twórczości Marcela Prousta. W 1995 roku wydał wspomnienia pod tytułem „Wyjście z Egiptu”. Książka otrzymała Nagrodę Whiting. Aciman publikuje na łamach „The New Yorker", „The New York Review of Books" i „The New York Times". Obecnie jest profesorem City University of New York, gdzie wykłada teorię literatury. Jego powstała w 2007 roku powieść „Tamte dni, tamte noce” otrzymała Nagrodę Literacką Lambda w kategorii Gay Fiction i została uznana przez „New York Times” za książkę roku. Film „Tamte dni, tamte noce” miał światową premierę na festiwalu w Sundance i był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Jest wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do Oscara®, przede wszystkim za scenariusz adaptowany autorstwa Jamesa Ivory’ego, najlepszy film i główne role męskie. Premiera „Tamtych dni, tamtych nocy” z mistrzowskimi rolami Timothée Chalameta Armiego Hammera w polskich kinach zaplanowana jest na 26 stycznia. Dystrybutorem filmu jest United International Poland. O reżyserze Luca Guadagnino - włoski reżyser filmowy urodzony w 1971 roku w Palermo. Za film z Tildą Swinton „Jestem miłością” (2009) nominowany do BAFTA kategorii „Najlepszy film nieanglojęzyczny”, zaś za film „Nienasyceni” (2015) nominowany do Złotego Lwa w Wenecji. Laureat Nagrody Włoskiej Federacji Klubów Filmowych (FEDIC) – wyróżnienia specjalnego za film „The Protagonists” (1999). Nominowany również do nagrody Critics’ Choice w kategorii „Najlepszy reżyser” oraz do Independent Spirit w kategorii „Najlepszy film” za „Tamte dni, tamte noce”. Film ten przyniósł mu nagrodę Gotham dla najlepszego filmu fabularnego i nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Los Angeles w kategorii „Najlepszy reżyser”. O filmie Film „Tamte dni, tamte noce” („Call Me by Your Name”) miał światową premierę na festiwalu w Sundance. Był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Zdobył III nagrodę publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto. Jest wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do Oscara® w wiodących kategoriach: za najlepszy scenariusz adaptowany, najlepszy film i główne role męskie. Ten film rozkłada na łopatki! Urzeka cudownie zmysłowym, erotycznym czarem. - „Entertainment Weekly” Zachwycające dzieło, głęboka mądrość. - „Los Angeles Times” Timothée Chalamet i Armie Hammer stworzyli na ekranie najbardziej wysublimowaną chemię, jaką kiedykolwiek widziałem w kinie. Wyborne. - „Huffington Post” Najbardziej przesycone emocjami kadry w historii kina. - „Esquire” Przepełniający radością i przejmujący. - „Time Out New York”

Włoski twórca z zachwytem rekonstruuje na ekranie świat, w którym szczyt wakacyjnej mody stanowi T-shirt z logo Talking Heads, a najważniejszą wiadomością dnia okazuje się śmierć Luisa Bunuela. „Call Me…” ostatecznie okazuje się jednak czymś znacznie donioślejszym niż kolażem efektownych pocztówek z czasów młodości reżysera. Pozornie niezobowiązująca historia o wakacyjnym romansie staje się w rękach Guadagnino opowieścią o okresie, w którym miłość znaczyła coś zupełnie innego niż dziś. Gwałtowne uczucie spadające na Elio i starszego o kilka lat, przybyłego do Włoch z Ameryki, Olivera wydaje się zaskakująco niewinne. Nie chodzi bynajmniej o to, że młodym mężczyznom brakuje erotycznej śmiałości. Czystość więzi pomiędzy bohaterami wynika raczej z wpisanej w nią gotowości do rezygnacji z własnego „ja” na rzecz uwznioślenia drugiego człowieka. Właśnie taki sens kryje w sobie ulubiona - i wyeksponowana już w tytule - fantazja kochanków polegająca na chwilowym przejęciu na siebie imienia partnera. Mnożąc sceny ukazujące bliskość pomiędzy bohaterami, Guadagnino udowadnia, że traktuje młodzieńcze zauroczenie z szacunkiem, ale ani przez chwilę nie stara się go idealizować. Wręcz przeciwnie, podkreśla, że tak silne emocje z definicji muszą okazać się efemeryczne i nietrwałe. Świadomość ta, oczywista z punktu widzenia Olivera, wydaje się cokolwiek bolesnym odkryciem dla młodszego Elio. Przedwczesne zakończenie relacji powoduje u nastolatka rozgoryczenie, ale na dłuższą metę może okazać niezwykle pożytecznym doświadczeniem. Podobny trop sugeruje zwłaszcza przejmujący, oparty o własne przeżycia, monolog ojca chłopaka. Mężczyzna przekonuje syna, że młodzieńcza miłość, choć bezpowrotnie utracona, na zawsze już odciśnie piętno na jego osobowości. W tej sytuacji każda próba zbudowania związku, nawet jeśli spowoduje przejściowy ból, ostatecznie musi okazać się wzbogacająca. Zaproponowany w „Call Me…” sposób oswajania się z klęską budzi skojarzenia ze słynnym credo Samuela Becketta: „Wciąż próby. Wciąż chybione. Trudno. Spróbować jeszcze raz. Chybić jeszcze raz. Chybić lepiej”. Logika, zgodnie z którą cierpienie ma sens, a w sferze uczuć warto podejmować ryzyko, przykuwa uwagę, bo wydaje się z dzisiejszej perspektywy zupełnie unikatowa. W dobie – pielęgnowanej przez popkulturę i świat mediów społecznościowych - kultury indywidualizmu każde miłosne niepowodzenie traktowane jest przecież jako zamach na poczucie własnej wartości. Na tym tle delikatny film Guadagnino demonstruje zaskakująco wywrotowy potencjał. „Call Me….” stanowi przekonujące wyzwanie do wyzwolenia się spod tyranii własnego ego i wyrażenia zgody, by ktoś kiedyś nazwał nas swoim imieniem. „Tamte dni, tamte noce”; Brazylia, Francja, USA, Włochy 2017; reżyseria Luca Guadagnino ; w kinach od 26 stycznia 2017 Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję

„Tamte dni, tamte noce” („Call Me by Your Name”) to historia nagłego i intensywnego romansu między dorastającym chłopcem a gościem jego rodziców w letnim domu we Włoszech. Obaj są zaskoczeni wzajemnym zauroczeniem i początkowo każdy z nich udaje obojętność. Ale w miarę jak mijają kolejne niespokojne letnie tygodnie, ujawniają się ukryte emocje: obsesja i strach, fascynacja i pożądanie, a ich namiętność przybiera na sile. Niespełna sześciotygodniowy romans jest doświadczeniem, które naznacza ich na całe życie. Na Rivierze i podczas namiętnego wieczoru w Rzymie odkrywają coś, czego boją się już nigdy nie znaleźć: totalną bliskość. Dzięki znakomicie uchwyconej psychologii, która towarzyszy zauroczeniu, książka jest szczerą, przeszywającą serce elegią o ludzkiej namiętności, której nie da się zapomnieć. **** Przesłanie tego tekstu mówi, że zawsze powinniśmy być wierni swoim uczuciom i szczerze je wyrażać, nie ukrywać ich. Chciałem, żeby widzowie przebyli tę podróż razem z bohaterami i poczuli pierwszą miłość. Ważne było dla mnie przekazanie uniwersalnej prawdy o tym, że druga osoba czyni nas pięknymi – opromienia nas, wznosi na wyżyny - Luca Guadagnino, reżyser filmu **** Jeśli kiedykolwiek padliście ofiarą obsesyjnej miłości – wielkiej siły, która pcha nas nieuchronnie w stronę obiektu naszego uczucia – rozpoznacie każdy jej niuans we wspaniałej powieści André Acimana – „The Washington Post” **** Aciman jest wyjątkowym znawcą pożądania – „The New Yorker” **** O autorze André Aciman (2 stycznia 1951 roku) - amerykański autor, eseista i literaturoznawca urodził się i dorastał w Egipcie, w rodzinie sefardyjskich Żydów. Wykładał literaturę francuską w Princeton University, uczył też kreatywnego pisania w Bard College. Jest autorem wielu prac krytycznych o twórczości Marcela Prousta. W 1995 roku wydał wspomnienia pod tytułem „Wyjście z Egiptu”. Książka otrzymała Nagrodę Whiting. Aciman publikuje na łamach „The New Yorker", „The New York Review of Books" i „The New York Times". Obecnie jest profesorem City University of New York, gdzie wykłada teorię literatury. Jego powstała w 2007 roku powieść „Tamte dni, tamte noce” otrzymała Nagrodę Literacką Lambda w kategorii Gay Fiction i została uznana przez „New York Times” za książkę roku. Film „Tamte dni, tamte noce” miał światową premierę na festiwalu w Sundance i był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Jest wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do Oscara®, przede wszystkim za scenariusz adaptowany autorstwa Jamesa Ivory’ego, najlepszy film i główne role męskie. Premiera „Tamtych dni, tamtych nocy” z mistrzowskimi rolami Timothée Chalameta Armiego Hammera w polskich kinach zaplanowana jest na 26 stycznia. Dystrybutorem filmu jest United International Poland. O reżyserze Luca Guadagnino - włoski reżyser filmowy urodzony w 1971 roku w Palermo. Za film z Tildą Swinton „Jestem miłością” (2009) nominowany do BAFTA kategorii „Najlepszy film nieanglojęzyczny”, zaś za film „Nienasyceni” (2015) nominowany do Złotego Lwa w Wenecji. Laureat Nagrody Włoskiej Federacji Klubów Filmowych (FEDIC) – wyróżnienia specjalnego za film „The Protagonists” (1999). Nominowany również do nagrody Critics’ Choice w kategorii „Najlepszy reżyser” oraz do Independent Spirit w kategorii „Najlepszy film” za „Tamte dni, tamte noce”. Film ten przyniósł mu nagrodę Gotham dla najlepszego filmu fabularnego i nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Los Angeles w kategorii „Najlepszy reżyser”. O filmie Film „Tamte dni, tamte noce” („Call Me by Your Name”) miał światową premierę na festiwalu w Sundance. Był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Zdobył III nagrodę publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto. Jest wymieniany wśród najpoważniejszych kandydatów do Oscara® w wiodących kategoriach: za najlepszy scenariusz adaptowany, najlepszy film i główne role męskie. • Ten film rozkłada na łopatki! Urzeka cudownie zmysłowym, erotycznym czarem – „Entertainment Weekly” • Zachwycające dzieło, głęboka mądrość – „Los Angeles Times” • Timothée Chalamet i Armie Hammer stworzyli na ekranie najbardziej wysublimowaną chemię, jaką kiedykolwiek widziałem w kinie. Wyborne – „Huffington Post” • Najbardziej przesycone emocjami kadry w historii kina – „Esquire” • Przepełniający radością i przejmujący – „Time Out New York” Tytuł: Tamte dni, tamte noce Tytuł oryginalny: Call Me by Your Name Autor: Aciman Andre Tłumacz: Bieroń Tomasz Wydawnictwo: Poradnia K. Język wydania: polski Język oryginału: angielski Liczba stron: 192 Data premiery: 2018-01-22 Rok wydania: 2018 Format: MOBI UWAGA! Ebook chroniony przez watermark. więcej › Liczba urządzeń: bez ograniczeń Drukowanie: bez ograniczeń Kopiowanie: bez ograniczeń Indeks: 25373509

CZĘŚĆ IJeśli nie później,to kiedy?.– Później!To słowo, ten głos, ta postawa. Nigdy przedtem nie słyszałem, żeby ktoś się żegnał, mówiąc: „Później”. Ostre, krótkie i zdawkowe, wypowiedziane z zawoalowaną obojętnością człowieka, któremu nie zależy, żeby jeszcze się z tobą zobaczyć albo jest pierwsza rzecz, która przychodzi mi do głowy, kiedy o nim myślę, i do dzisiaj mam w uszach to „Później!”.Zamykam oczy, wypowiadam to słowo i jestem z powrotem we Włoszech, tak wiele lat temu, idę obsadzonym drzewami podjazdem, obserwuję, jak on wysiada z taksówki w wydętej, niebieskiej, rozpiętej pod szyją koszuli, okularach przeciwsłonecznych i słomkowym kapeluszu, wszędzie skóra. Nagle ściska mnie za rękę, podaje mi swój plecak, wyjmuje z bagażnika taksówki walizkę i pyta, czy mój ojciec jest w domu. Może to się zaczęło właśnie wtedy: koszula, podwinięte rękawy, zaokrąglone pięty odklejają się i przyklejają do wystrzępionych espadryli, spragnione rozgrzanej żwirowej ścieżki prowadzącej do naszego domu, każdy krok jak pytanie: „Którędy na plażę?”.Tegoroczny gość wakacyjny. Kolejny nudziarz. A potem, prawie odruchowo i odwrócony plecami do samochodu, macha wolną ręką i wypowiada niedbałe: „Później!” do innego pasażera, z którym prawdopodobnie umówił się na podział kosztów przejazdu z dworca. Nie dodał imienia. Nie złagodził tego szorstkiego pożegnania żadnym dowcipem. Współpasażer odprawiony jednym słowem: bezczelnym, ostrym, nieuszminkowanym – sam zdecyduj, mnie jest wszystko jedno. Tylko patrzeć, pomyślałem, a tak samo pożegna się z nami, kiedy przyjdzie na to czas. Pożegna się rzuconym od niechcenia, opryskliwym „Później!”.Ale zanim to nastąpi, będziemy musieli go znosić przez sześć długich tygodni. Poczułem się zastraszony. Nieprzystępny typ. Choć już niedługo miał mi się spodobać. Od zaokrąglonego podbródka po zaokrągloną piętę. A potem, na przestrzeni kilku dni, miałem go znienawidzić. Tego samego człowieka, z fotografii którego, na złożonym kilka miesięcy wcześniej formularzu, wyskakiwała obietnica natychmiastowej zażyłości!Moi rodzice przyjmowali w lecie młodych pracowników akademickich, zapewniając im możliwość doszlifowania maszynopisu przed publikacją. Każdego lata musiałem na sześć tygodni opuścić swój pokój i przenieść się do sąsiedniego, znacznie mniejszego, który należał kiedyś do mojego dziadka. W miesiącach zimowych, kiedy wyprowadzaliśmy się z miasta, pokój ten stawał się schowkiem na narzędzia, magazynem i strychem, i pomieszczeniem, o którym krążyły pogłoski, że mój dziadek i jednocześnie mój imiennik dalej zgrzyta tam zębami w swoim wiekuistym śnie. Wakacyjni mieszkańcy nie musieli za nic płacić, mogli swobodnie poruszać się po całym domu, w zasadzie mogli robić, co zechcą, pod warunkiem, że przez mniej więcej godzinę dziennie pomogą mojemu ojcu uporać się z korespondencją i innymi papierami. Stawali się członkami rodziny. Po mniej więcej piętnastu latach takiej praktyki przywykliśmy do tego, że pocztówki i przesyłki z prezentami zasypują nas nie tylko w okolicach Bożego Narodzenia, lecz przez cały rok przychodzą od bezbrzeżnie oddanych naszej rodzinie ludzi, którzy podczas pobytu w Europie nadkładali drogi, żeby na parę dni zajrzeć z rodziną do B. i odbyć nostalgiczną wycieczkę po starych śmieciach. Podczas posiłków często mieliśmy dwoje czy troje innych gości, czasem sąsiadów albo krewnych, czasem kolegów rodziców z pracy, prawników, lekarzy, ludzi bogatych i sławnych, którzy wpadali do mojego ojca w drodze do swoich domów letniskowych. Niekiedy otwieraliśmy nawet podwoje naszej jadalni przypadkowej parze turystów, którzy słyszeli o tej starej wilii i po prostu chcieli rzucić na nią okiem. Byli absolutnie zachwyceni, gdy zapraszaliśmy ich, by zjedli z nami i opowiedzieli nam wszystko o sobie, a Mafalda, poinformowana w ostatniej chwili, na szybko coś gotowała. Mój ojciec, który prywatnie był człowiekiem powściągliwym i nieśmiałym, uwielbiał, kiedy młody, robiący błyskawiczną karierę ekspert w jakiejś dziedzinie animował rozmowę w kilku językach, podczas gdy gorące słońce lata, wespół z kilkoma kieliszkami rosatello, zsyłały na słuchaczy popołudniowe odrętwienie. Nazywaliśmy ten rytuał „obiadowym znojem” – nie potrzeba było wiele czasu, żeby wakacyjni goście przejmowali od nas tę nomenklaturę. Może to się zaczęło niedługo po jego przybyciu, w trakcie jednego z tych wlokących się niemiłosiernie obiadów, kiedy siedział obok mnie i wreszcie mi zaświtało, że mimo opalenizny nabytej podczas jego krótkiego pobytu na Sycylii tego samego lata, kolor wnętrza jego dłoni jest taki sam jak kolor jasnej i miękkiej skóry jego podeszew, szyi i spodniej części przedramion, które rzadko były wystawiane na słońce. Prawie jasnoróżowe, połyskujące i gładkie jak podbrzusze jaszczurki. Prywatne, dziewicze, nieopierzone, jak rumieniec na twarzy sportowca albo jutrzenka po burzowej nocy. Dowiedziałem się w ten sposób różnych rzeczy, o które nie śmiałem zapytać. Może to się zaczęło podczas tych niekończących się godzin poobiednich, kiedy wszyscy wylegiwali się w domu i na zewnątrz w kostiumach kąpielowych, i wszędzie można było się o kogoś potknąć, zanim ktoś nareszcie zasugerował, żebyśmy poszli na skały popływać. Krewni, kuzyni, sąsiedzi, znajomi, znajomi znajomych, koledzy oraz ci, którym przyszło do głowy zapukać do naszych bram i zapytać, czy mogą skorzystać z naszego kortu tenisowego – każdy mógł się poopalać, popływać i pojeść, a jeśli chciał zostać dłużej, to także skorzystać z domku gościnnego. Może to się zaczęło na plaży. Albo na korcie tenisowym. Albo podczas pierwszego wspólnego spaceru w dzień jego przyjazdu, kiedy zostałem poproszony o oprowadzenie go po domu i okolicy, po czym krok po kroku zdołałem go zaciągnąć za bardzo starą żeliwną bramę, na niezabudowane tereny rozpościerające się aż po porzucone tory kolejowe, które kiedyś łączyły N. „Czy jest tam gdzieś opuszczona stacja kolejowa?”, spytał, wyglądając zza drzew, pod rozpalonym słońcem. Uznałem, że próbuje zachować się stosownie w rozmowie z synem właściciela. „Nie, nigdy nie było stacji. Pociąg po prostu zatrzymywał się na żądanie”. Sprawiał wrażenie autentycznie zaciekawionego. Tory wydawały się takie wąskie. To była kolejka z dwoma wagonami i insygniami królewskimi, wyjaśniłem. Teraz mieszkają w niej Cyganie. Od czasu, kiedy moja matka spędzała tutaj wakacje jako dziewczyna. Cyganie ściągnęli dwa wagony z torów i przetransportowali w głąb lądu. Chciałby je zobaczyć? „Później. Może”. Uprzejma obojętność, tak jakby dostrzegł mój niepotrzebny zapał do przypodobania się mu i chciał odepchnąć mnie od siebie. Zabolało mnie że chciałby raczej otworzyć konto w jednym z banków w B., a następnie złożyć wizytę tłumaczce zaangażowanej przez włoskiego wydawcę jego książki. Postanowiłem zabrać go tam na rowerze. Na kołach rozmowa przebiegała nie lepiej niż na nogach. Po drodze stanęliśmy, żeby się czegoś napić. W tabaccheria-barze było zupełnie ciemno i pusto. Właściciel zmywał podłogę silnym roztworem amoniaku. Czym prędzej wyszliśmy na zewnątrz. Samotny kos, siedzący na śródziemnomorskiej pinii, zaśpiewał kilka nut i natychmiast zagłuszyły go cykady. Pociągnąłem długi łyk wody mineralnej z dużej butelki, podałem mojemu towarzyszowi, a potem jeszcze raz się napiłem. Wylałem sobie trochę wody na dłoń i przemyłem nią twarz, a następnie przeczesałem mokrymi palcami włosy. Woda była niewystarczająco zimna i gazowana, zostawiała po sobie nieugaszone pragnienie. – Co się tutaj robi?– Nic. Czeka na koniec lata. – W takim razie co się tutaj robi zimą?Uśmiechnąłem się na myśl o odpowiedzi, której miałem zaraz udzielić. Domyślił się i powiedział:– Nie mów: czeka się na przyjście lata, racja?Lubiłem, jak ktoś czytał w moich myślach. Podchwycił „obiadowy znój” szybciej niż poprzedni goście. – Zimą robi się tutaj bardzo szaro i ciemno. Przyjeżdżamy na Boże Narodzenie. Poza tym miasteczko jest wymarłe. – Co robicie tutaj w święta poza pieczeniem kasztanów i piciem ajerkoniaku?Droczył się ze mną. Poczęstowałem go tym samym co wcześniej uśmiechem. Zrozumiał, nic nie powiedział, roześmialiśmy się. Zapytał, co robię. Gram w tenisa, pływam. Wieczorami wychodzę. Biegam. Transkrybuję muzykę. Czytam. Powiedział, że też biega. Wcześnie rano. Gdzie się tutaj biega? Głównie po promenadzie. Mogę mu pokazać, jeśli chce. Zaczynałem go lubić, a teraz poczułem się tak, jakbym dostał w twarz:– Później, może. Czytanie umieściłem na końcu listy, ponieważ z jego dotychczasowej złośliwej i aroganckiej postawy wywnioskowałem, że ma podobne priorytety. Kilka godzin później, kiedy się dowiedziałem, że właśnie skończył pisać książkę o Heraklicie i że „czytanie” prawdopodobnie stanowi całkiem znaczący element jego życia, uświadomiłem sobie, że muszę jakoś sprytnie przeredagować swój komunikat i dać mu do zrozumienia, że mamy pokrewne zainteresowania. Tym, co najbardziej zbiło mnie z tropu, nie były jednak wyszukane zabiegi, by się zrehabilitować, lecz nieproszony niepokój związany z tym, że od samego początku bez powodzenia usiłuję zjednać go sobie. Kiedy mu zaproponowałem – bo wszyscy goście byli zachwyceni tym pomysłem – że zabiorę go do San Giacomo i wejdziemy na sam szczyt dzwonnicy, którą nazywaliśmy „Teraz można już umrzeć”, uznałem za błąd, że nie przygotowałem się na jedną z potencjalnych odpowiedzi. Widok miasteczka, morza, wieczności podbije jego serce, myślałem. Jednak nie. „Później!”Mogło się to zacząć już po tym wszystkim, nie dostrzegałem tego. Widzisz kogoś, a jednocześnie tak naprawdę go nie widzisz, stoi za kulisami. Albo zauważasz go, ale między wami nie zaskakuje, nie łapiesz się na to, i zanim uświadomisz sobie, że ktoś jest obecny w twoim życiu i odbiera ci spokój duszy, zaoferowane sześć tygodni już prawie mija i on zaraz wyjedzie, albo nawet już wyjechał, a ty próbujesz dojść do ładu z czymś, co bez twojej wiedzy gotowało się przez wiele tygodni pod twoim nosem i nosi wszelkie znamiona czegoś, co zmuszony jesteś nazwać „Pragnę!”. Jak mogłem to przeoczyć, zadajesz sobie pytanie. Poznaję pożądanie, kiedy je widzę – a przecież tym razem przemknęło zupełnie niezauważone. Skupiałem się na przebiegłym uśmiechu, który nagle rozświetlał jego twarz za każdym razem, kiedy czytał w moich myślach, podczas gdy tak naprawdę chciałem skóry, tylko skóry. Przy kolacji, trzeciego wieczoru, wyczułem, że wpatruje się we mnie, kiedy omawiałem Siedem ostatnich słów Chrystusa na Krzyżu Haydna, które transkrybowałem na gitarę. W tamtym roku miałem siedemnaście lat i jako najmłodszy przy stole przywykłem do tego, że jestem ostatnią osobą, której się słucha, toteż wypracowałem nawyk upychania maksymalnej ilości informacji w minimalnej liczbie słów. Mówiłem szybko, co stwarzało wrażenie nerwowego potoku słów. Kiedy skończyłem wyjaśniać moją transkrypcję, poczułem na sobie uważne spojrzenie z lewej strony. Zachwyciło mnie to i pochlebiło mi. Najwyraźniej był zainteresowany – lubił mnie. Czyli mimo wszystko nie było aż tak trudno. Ale kiedy wreszcie odwróciłem się w jego stronę, napotkałem zimne, lodowate spojrzenie – wrogie, szkliste, graniczące z okrucieństwem. Zupełnie mnie to rozbiło. Czym sobie na to zasłużyłem? Chciałem, żeby znowu był wobec mnie przyjazny, żeby śmiał się wraz ze mną tak jak zaledwie kilka dni wcześniej przy porzuconych torach kolejowych albo kiedy tłumaczyłem mu tego samego popołudnia, że B. to jedyne miasto we Włoszech, w którym nie zatrzymują się corriera, autobusy regionalnych linii z namalowanym Chrystusem. Parsknął śmiechem i rozpoznał zawoalowane odniesienie do książki Carla Leviego. Podobało mi się to, że nasze umysły najwyraźniej podróżują równoległymi torami, że błyskawicznie wyczuwamy, jakiego słowa zamierza użyć ten drugi, ale w ostatniej chwili się z tego wycofuje. Zapowiadał się na trudnego domownika. Lepiej trzymać się od niego z daleka, pomyślałem. Tak niewiele brakowało, abym się zakochał w skórze jego dłoni, klatki piersiowej, stóp, które przez całe swoje istnienie nie dotknęły szorstkiej powierzchni – w jego spojrzeniu, które w innej, przyjaznej wersji spływało na ciebie jak Cud Zmartwychwstania. Tym spojrzeniem nie sposób się było nasycić, ale trzeba było patrzeć dalej, aby stwierdzić dlaczego. Chyba odwzajemniłem się równie nieprzyjemnym spojrzeniem. Na dwa dni nasze rozmowy nagle ustały. Na długim wspólnym balkonie ograniczaliśmy się do zdawkowego „dzień dobry”, „ładna pogoda” – do pustych pogawędek. Potem, bez wyjaśnienia, odnowiliśmy stosunki. Chcę dzisiaj przed południem pobiegać? Raczej nie. To może popływać?Ból, który teraz odczuwam, poryw i dreszcz związany z poznaniem kogoś nowego, błogość wisząca w powietrzu na wyciągnięcie ręki, nieporadne poruszanie się pośród ludzi, których mogę źle zrozumieć, a nie chcę ich stracić, więc na każdym kroku muszę na nowo odgadywać ich intencje, desperacki spryt, z którym muszę podchodzić do każdego, kogo pragnę i w kim chcę budzić pragnienie, parawany, które stawiam, tak jakby między mną a światem było wiele warstw suwanych drzwi z papieru ryżowego, potrzeba odszyfrowywania czegoś, co tak naprawdę nigdy nie było zaszyfrowane – to wszystko zaczęło się tego lata, kiedy do naszego domu przyjechał Oliver. Wszystko to jest wyryte w każdej piosence, która tego lata była przebojem, w każdej powieści, którą przeczytałem podczas pobytu Olivera i po nim, na wszystkim, od zapachu rozmarynu w gorące dni po zapamiętały śpiew cykad popołudniami – zapachy i dźwięki, z którymi się wychowywałem i miałem z nimi do czynienia każdego lata mojego dotychczasowego życia, ale teraz zwróciły się przeciwko mnie i pod wpływem wydarzeń tego lata nabrały innego zabarwienia. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zdjęcia antycznych posągów kontra zamaszyste, jakby odręczne napisy – już czołówka filmu jest znamienna. Posągowość muskularnych męskich ciał oraz bogate zaplecze europejskiej kultury z jednej strony, intymna notatka albo wpis w dzienniku z drugiej. Luca Guadagnino przenosi na ekran powieść André Acimana, przepisując Proustowską narrację oryginału na swój filmowy charakter pisma, jednocześnie odsyłając chociażby do filmografii Viscontiego. "Tamte dni, tamte noce" to bowiem – podobnie jak twórczość włoskiego klasyka – kino utkane z literatury. Nie dość że oparte na powieści, to jeszcze szafujące niemalże akademicką ikonografią, tymi wszystkimi wypełniającymi drugi plan szeregami woluminów i czytanymi przez bohaterów w ciepłe letnie dni klasykami. A przy tym jednak kino "kinowe", generujące niemal całą dramaturgię z gry spojrzeń i gry ciał, z napięcia między tym, co widać a czego nie. Są lata 80., gdzieś we Włoszech. Elio (Timothée Chalamet), nastolatek włosko-amerykańskiego pochodzenia, spędza wakacje, czytając, grając na pianinie, flirtując z koleżanką. Jego ojca – uniwersyteckiego profesora – odwiedza pracujący nad doktoratem stypendysta, Amerykanin Oliver (Armie Hammer). "Uzurpator!" – cedzi na jego widok przez zęby Elio, musi bowiem oddać gościowi swój własny pokój. Tymczasem Oliver, choć wraz z ojcem chłopaka bada kulturę antyczną i dotrzymuje profesorowi kroku w akademickich dysputach, wnosi do rodzinnego domu odrobinę jankeskiej dezynwoltury. Jego bezpretensjonalność graniczy bowiem z arogancją, uosabianą najlepiej przez rzucane w trakcie konwersacji, zbywające rozmówcę słówko "later". W filmie, w którym przypomina się nam o wadze słów, w którym dyskutuje się o etymologii wyrazu "morela", owo "later", Amerykański odpowiednik naszego "nara", jawnie kontrastuje z rzuconym po francusku "usurpateur" Elia. Dyskretna antypatia chłopca do przybysza zmieni się jednak wkrótce w fascynację, tak jak słowo "morela" porzuci okowy teoretycznego, akademickiego dyskursu, by stać się – w praktyce – owocem z drzewa poznania. Nie mogło być inaczej: to film niezwykle zmysłowy. Podobnie jak "Nienasyconych", "Tamte dni, tamte noce" wypełnia światło, a bohaterom udziela się erotyczna aura gorącego dnia gdzieś na włoskiej prowincji: ciepłe powietrze, słońce, woda, przepocone lniane koszule. Nieprzypadkowo Hammer jest tu jak jedna z antycznych figur, jakie wyławia z morza profesor. Kiedy naukowiec omawia potem piękno i dynamizm kształtów zaprojektowanych przez rzeźbiarza tak, by wysyłały jasny sygnał "patrz na mnie", równie dobrze mógłby mówić o swoim doktorancie przyciągającym wzrok zafascynowanego Elia. W ślad za młodym bohaterem kamera celebruje posągowego Hammera w sposób, jaki kino rezerwuje zazwyczaj dla ciała kobiecego. Guadagnino rozbija tu jednoznaczność filmowego spojrzenia, bawi się antycznym zachwytem nad cielesnością, przenosząc go na płaszczyznę współczesnej, nastoletniej homoerotycznej fascynacji. Reżyser najpierw uwodzi nas czułymi zbliżeniami, długimi ujęciami, po czym nagle tnie, na ostro, na ruchu, na akcji. Potęguje to wrażeniowość historii, sprawia, że film przypomina ciąg mentalnych stopklatek, zamglone wspomnienie sprzed lat. Ale skoro mamy widmo Viscontiego, w tym rajskim ogrodzie nie może nie pojawić się piętno śmiertelności; erotyczno-tanatyczny duet musi się dopełnić. Guadagnino rozsiewa tu i tam budzące niepokój sygnały: rana na brzuchu Olivera czy krwotoki z nosa Elia sugerują drugą stronę witalnej, rozseksualizowanej cielesności. Podczas przejażdżki po włoskiej wsi Elio i Oliver korzystają z gościnności pewnej lokalnej starowinki, która częstuje ich, spragnionych, wodą. Nad drzwiami wejściowymi jej domu bohaterowie zauważają portret Mussoliniego, niczym groźbę przed uśpionymi narodowymi demonami, memento, że para gejów trzymających się publicznie za rękę może nie być dla kogoś miłym widokiem. Chłopaki wyśmiewają jednak obrazek oraz duce. Zresztą sam Guadagnino nie zawsze jest poważny, potrafi na przykład ironicznie spuentować scenę seksu eufemizmem rodem ze starego Hollywood, czyli kulminacyjnym najazdem kamery na... okno. Jego film skrzy się od subtelnego humoru, od niezręcznej komedii międzyludzkich niedopowiedzeń i wpadek. Nagłe trzaśnięcie drzwiami, gdy nie chcesz obudzić reszty domu podczas miłosnej schadzki, czy radyjko ilustrujące seksualne uniesienia jakimiś szlagierami nadają filmowi czułej wiarygodności. I nawet niefortunny polski tytuł (oryginalnie: "Call Me by Your Name") okazuje się tu jakoś dziwnie rymować z filmem. Bo mimo akademickiej wylewności bohaterów, nazywanie rzeczy po imieniu przychodzi im z trudem: oto bardzo oczytani ludzie, którzy najważniejsze rzeczy przekazują sobie jednak między słowami. Za pozorem banalnego polskiego "Tamte dni, tamte noce", tak jak za pozorem konwencji "letniego romansu", kryje się poważna opowieść o niewyrażalności uczuć i o naturze pożądania. O miłości, która ma w sobie pierwiastek przemocy i jest relacją władzy. Gdy Oliver dotyka Elia w trakcie gry w siatkówkę, ten odbiera to przecież jako inwazję, czuje się potraktowany protekcjonalnie, wykpiony. Sam jednak bawi się uczuciami swojej rówieśniczki – nie do końca świadomie, nie do końca z premedytacją, ale jednak. Guadagnino opowiada o potędze impulsów, które bywają destrukcyjne, nawet autodestrukcyjne. Nieprzypadkowo Oliver kilkakrotnie wyraża w filmie obawę przed dogadzaniem swojemu nieposkromionemu apetytowi. Wie, że za horyzontem czekają już ból i strata. Problem w tym, że wie również coś jeszcze: czasem warto ulec. Rocznik 1985, absolwent filmoznawstwa UAM. Dziennikarz portalu Filmweb. Publikował lub publikuje również w "Przekroju", "Ekranach" i "Dwutygodniku". Współorganizował trzy edycje Festiwalu... przejdź do profilu96% użytkowników uznało tę recenzję za pomocną (1105 głosów).

{"type":"film","id":779394,"links":[{"id":"filmWhereToWatchTv","href":"/film/Tamte+dni%2C+tamte+noce-2017-779394/tv","text":"W TV"}]} powrót do forum filmu Tamte dni, tamte noce 2017-10-15 22:54:44 Faktycznie tytuł filmu w 100% oddany ... filpoosek Kreatywność kwitnie xd izotek wiecie może gdzie mogę obejrzeć "tamte dni tamte noce" z napisami pl/narratorem pl nie mogę nigdzie tego znaleźć sania_1814 Premiera u nas będzie dopiero w styczniu, więc jeszcze trzeba troszkę poczekać. sania_1814 jest juz w sieci ale napisow jeszcze nie ma sania_1814 na zalukaj już jest z napisami sania_1814 C D A :)Właśnie obejrzany. filpoosek Chciałem o tym samym napisać, ale mnie ubiegłeś. Kpina jakaś! Bogom dzięki, że Moonlight i Manchester by the sea zostawili w spokoju, o widzisz, a ja bym właśnie była ciekawa interpretacji naszych rodzimych dystrybutorów tytułu "Manchester by the sea" xD ...choć obawiam się, że mieliby sporą zagwozdkę, bo "Miłość nad rozlewiskiem" już zaklepana xD Rejka Moonlight- Pod światłem księżycaManchester by the sea- nie mam pomysłu. U Pana Manchestera za morzem? xDJa jestem ciekaw co zrobią z Disaster artist :) Moonlight - Gangbang w świetle księżycaManchester by the Sea - Angielski dla marynarzy filpoosek Tytuł jak z pornola :D taVia ocenił(a) ten film na: 10 mike__25 Mi to bardziej tytuły boolywodzkich produkcji przypomina XD sunlit ocenił(a) ten film na: 10 filpoosek Ja p........ Właśnie miałam napisać, jaki idiota go stworzył i jaki go zaakceptował. Are you f....... kidding me? filpoosek Jakie to szczęście, że jesreście i uważacie to samo ! Tytuł ... zapamiętajmy lepiej oryginalny, czekam na premierę ? Miże już ktoś widział we Wrocławiu na AFF? taVia ocenił(a) ten film na: 10 filpoosek Widziałam i jest dobrze :) filpoosek Jak na ogół nie czepiam się tytułów po polsku, tak tym razem muszę się zgodzić :D filpoosek Oddany. Pasuje do dusznego klimatu filmu w przeciwieństwie do dosłownego "nazywaj mnie swoim imieniem". Więc cal down, ludzie. Metropholis Film nie powinien się nazywać "nazywaj mnie swoim imieniem", tzn nie powinien być spolszczany, a tym bardziej totalnie zmieniona nazwa na "tamte dni tamte noce". Powinien pozostać w oryginale czyli Call Me By Your Name. Polski tytuł zalatuje mi homofobią, w najlepszym wypadku ktoś chciał sobie żart zrobić... mike__25 Dlaczego homofobią? Wyszłam właśnie z kina i polski tytuł naprawdę pasuje do filmu. Wszystko dzieje się w czasie, który koniec końców przeminie pozostając wspomnieniem "tamtych dni i nocy". Nawet Popielecki w recenzji wskazuje, że tytuł pasuje. Poza tym nie rozumiem, dlaczego by nie spolszczać takiego tytułu, skoro zdanie "call my by your name and I call you mine" pada również w filmie i jest jak najbardziej tłumaczone. Schizujecie już z tymi tytułami, co by nie zrobić, zawsze będzie źle, ale sami nic sensownego nie wymyślicie. Metropholis Moim zdaniem zchizują polscy dystrybutorzy, którzy cierpią na manię nie tylko spolszczania, co wręcz zmieniania tytułów tylko po to, aby się popisać bujną wyobraźnią... A to zupełnie niepotrzebne, "call me by your name, and I'll call you mine" wypowiedziane jest w konkretnej romantycznej sytuacji nadającej słowom odpowiedni sens i brzmienie. Tytuł filmu, a raczej wybujała polska wariacja na jego temat "tamte dni tamte noce" sugeruje komedie lekkich obyczajów. Ale oczywiście jak ktoś chce to zawsze znajdzie dobry powód do usprawiedliwienia nawet najbardziej kuriozalnej zmiany tytułu pod pretekstem spolszczenia... Oscar dla geniusza, który wymyślił "tamte dni tamte noce" mike__25 Naprawdę nie widzę nic złego w tym tytule, ale miej na uwadze, że każdy jednak oglądał w życiu inne filmy i każdemu wszystko inaczej się kojarzy. Nie każdy kto usłyszy "Tamte dni, tamte nocy" stwierdzi "brzmi badziewnie, nie idę". Co do spolszczania tytułów to wszystko jest ruletką - raz się uda, a raz nie, ale próbować warto. Nie chciałabym jednak mieć wyłącznie angielskich tytułów, bo sorry, ale mamy swój język i umiemy wiele stanów nim oddać, więc warto go używać. A przykładem dobrze dobranego polskiego tytułu, a nawet wręcz lepszego od oryginału jest "Nowy początek". Sto razy bardziej pasuje do treści filmu niż proste " arrival". Da się? Da się. Metropholis Jestem zdania, że tłumaczyć powinno się wyłącznie wtedy, jeśli bezpośrednie tłumaczenie brzmi dobrze, a jak się nie to zostawiać oryginalny tytuł obcojęzyczny. Nie wiem skąd założenie przymusu tłumaczenia tytułów? Dla mnie to absurd, wystarczy, że tłumaczone są dialogi. Na Call Me By Your Name na pewno pójdę, pod takim tytułem poznałem tę produkcję i tak ją zapamiętam. O ile wcześniej nie obejrzę na netflixie w jeszcze lepszym wydaniu, bo po angielsku i bez polskich napisów,, ponieważ w kinach na zachodzie jest już od zeszłego piątku, a do premiery PL jeszcze 3 miesiące... mike__25 No widzisz i tu się różnimy. Ja choć używam angielskiego, trzymam się jednak polskojęzycznej części kultury i jak najbardziej chcę używać polskich tytułów. Tak wolę. Metropholis Call Me By Your Name nie ma nic wspólnego z polskojęzyczną kulturą niezależnie od tego, czy tytuł jest przetłumaczony, czy nie :) mike__25 Ja uważam, że najlepszy zawsze jest jednak oryginał, z jakiejkolwiek kultury pochodzi. Spolszczanie tytułów jest bez sensu w większości przypadków, bo tytuły często mają konkretne znaczenie lub grę słowną, której zwyczajnie nie da się oddać w tłumaczeniu. Dlatego zgadzam się, że powinno się tłumaczyć tylko jeśli da się to zrobić dosłownie. Chociaż to tylko działa dla języka angielskiego i może kilku bardziej popularnych języków jak Hiszpański czy Francuski, ale koniec końców bez tłumaczeń nie mielibyśmy dostępu do filmów z kultur bardziej egzotycznych. Więc trudno, trzeba z takimi klocami jak "Tamte dni, tamte noce" żyć chyba :) karolprg Szczerze? Tylko Polacy mają taka obsesje na punkcie angielskiego, że gdyby mogli, to by wszystko robiliby po angielsku. Każdy inny kraj wręcz pragnie tłumaczenia wszystkiego na ojczysty "Tamte dni, tamte noce" mnie się podoba, bo pasuje do tytułu. Jasne, że fajnie, jakby został oryginalny - ale przetłumaczony - jednak obecny tytuł wciąż pasuje do treści. mike__25 "Nie wiem skąd założenie przymusu tłumaczenia tytułów?" Chociażby stąd, że nie wszyscy znają język angielski i nie pójdą na film, którego tytuł nic im nie mówi. A jeżeli nie tłumaczymy tytułów to bądźmy konsekwentni i nie tłumaczmy także włoskich, arabskich czy tym jesteśmy w Polsce i posługujemy się normalnie językiem polskim i nie wiem jak inni ale ja chcę czytać książki i oglądać filmy opatrzone polskimi tytułami (nawet jak będą brzmieć Dzyń dzyń, które w oryginale brzmi znacznie bardziej dostojnie). mike__25 ''Tytuł filmu, a raczej wybujała polska wariacja na jego temat "tamte dni tamte noce" sugeruje komedie lekkich obyczajów'' - zupełnie nie miałam takiego odczucia co ty, co tylko potwierdza, że nigdy nie dogodzisz wszystkim na raz. ''pod takim tytułem poznałem tę produkcję i tak ją zapamiętam'' - więc analogicznie gdybyś poznał ją pod tytułem ''Tamte dni, tamte noce'' nie miałbyś żadnego problemu, zgrzyt wynika z przyzwyczajenia. Ja uważam, że polscy dystrybutorzy wiedzą co robią, tytuł filmu ma być prosty i łatwy do zapamiętania dla przeciętnego widza - Call Me By Your Name takim jest JEŚLI znasz angielski, choć sama nie mam z tym najmniejszego problemu, niestety trzeba przyznać, że znajomością angielskiego w naszym kraju bardzo, bardzo różnie. Oczywistą decyzją było więc podjąć się tłumaczenia. Nie wiem czy ''Tamte dni, tamte noce'' to najlepszy wybór z możliwych (nie jest to nawet tłumaczenie, a luźna wariacja na temat tego jak powinien brzmieć tytuł), ale na pewno nie jest tak tragiczny i nie do przełknięcia jak piszesz... Veiller Pewnie masz rację, natomiast polscy dystrybutorzy też powinni brać pod uwagę, że żyjemy w dobie internetu i my kinomaniacy dowiadujemy się o filmach znacznie wcześniej. Trailer do Call Me By Your Name pojawił się już kilka miesięcy temu od tego czasu wszyscy, którzy czekają na polską premierę są przyzwyczajeni do tytułu oryginalnego. Po czym nagle polski dystrybutor wymyśla sobie swój tytuł... mike__25 Tak, polscy dystrybutorzy nie mają co robić, tylko się popisywać. Zakładam, że ich celem pozostaje jednak zachęcenie jak największej liczby widzów do pójścia do kina, a tytuł polski jest w takim wypadku niezbędny. Jak myślisz kto poszedłby na film o tak pretensjonalnym tytule "call me by your name?" (oprócz Ciebie)? Polski tytuł za to budzi jakieś emocje, skojarzenia, cokolwiek. Mi się podoba na tyle, że sama chętnie go obejrzę. coolhanded Tłumaczenie to jedno (zauważ, że jednak do polskich kin wchodzi mnóstwo tytułów nieprzetłumaczonych), a to w jaki sposób zostało przetłumaczone do osobna jeszcze gorsza para kaloszy. mike__25 Tytuł filmu jak najbardziej odpowiada treści, która traktuje o romansie, o tym co było, minęło, co wspomina się dobrze, choć z odrobiną bólu i tęsknoty. Doszukiwanie się w tytule homofobii bądź skojarzenia z komedią lekkich obyczajów są jedynie sumą Twoich paranoi oraz chęci postawienia na swoim. Nie ma o co bić piany i toczyć głębokich dyskusji, tytuł trafiony. mike__25 "Tamte dni, tamte noce" - Co w tym tytule jest homofobicznego ? I czemu kojarzy się z pornosem ? Lukasz_Broda Homofobiczna jest intencja sprowadzenia historii o miłości do seksu, bo tak ten tytuł brzmi pełno jest pornoli z tego typu banalnymi tytułami. Rozumiem, że możesz mieć inne odczucia, natomiast nie zmienia to faktu, że najlepiej by było jakby zostawiać oryginalny tytuł. mike__25 Nie rozumiem w jaki sposób tytuł "Tamte dni, tamte noce" sprowadza historię o miłości do seksu. Moim zdaniem sugeruje raczej letnią miłość, po której pozostały tylko piękne wspomnienia. Akkarin94 Dokładnie. Akkarin94 Sprowadza nazwą, jest banalna i dwuznaczna. mike__25 Nie zgadzam się. W ten sposób interpretując każdy tytuł może być właściwie dwuznaczny. Ale załóżmy, że jest lepszy tytuł. Jaki? Bo "Nazywaj mnie swoim imieniem" raczej do mnie nie przemawia. "Mów mi Elio" - tak z kontekstu dzieła - to chyba też nie to. Zaproponuj fajny tytuł. Może faktycznie nas przekonasz Akkarin94 Do mnie bardziej by przemawiało. Może nie dokładnie w takim szyku zdania, ale jakoś bardziej poetycko owszem :) Tytuł oryginalny jest na tyle literacki, że można było go przetłumaczyć na coś z głębszym sensem. mina_8 ocenił(a) ten film na: 7 filpoosek Polskie tłumaczenia tutyułów to naprawdę coraz częściej śmiech na sali, już chyba lepiej jakby tytuły zostawiać po prostu w spokoju i w ogóle ich nie tłumaczyć mina_8 A wiesz że ludzi trzeba jakoś skłonić by udali się do kina ? Myślisz że Janusza i Grażynę bardziej zainteresuje tytuł "Call Me By Your Name" ? Jak widzę to największy ból dupy mają osoby które filmu nie widziałem, a te co zobaczyły uważają że tytuł dobrze oddaje treść filmu. Każdy nowy film z przetłumaczonym tytułem ma temat gdzie userzy nabijają się z polskiego tytułu, nieważne jak trafny by był. Nudzi wam się czy co ? Nikt wam nie broni używać oryginalnego tytułu. mina_8 ocenił(a) ten film na: 7 Lukasz_Broda Myślę, że "ból dupy" wynika z tego, że twórcy mają zwykle jakiś konkretny cel przy nadawaniu tytułu, ma on coś znaczyć, być sam w sobie jakimś symbolem. Przy tłumaczeniu bardzo często się to spłyca i w przypadku tego akurat tytułu od razu to widać. mina_8 Co tu się spłyca ? mina_8 ocenił(a) ten film na: 7 Lukasz_Broda Wystarczy przez chwilę zastanowić się co pod tym względem tyuł oryginalny sugeruje, a co sugeruje polski odpowiednik filpoosek Bardzo fajnie oddaje to, o czym jest ten film. filpoosek Przybyłem tutaj założyć dokładnie taki sam temat :D filpoosek Z tego co słyszałem polski tytuł bardzo dobrze oddaje to o czym jest film. Przede wszystkim jeśli będzie on miał premierę w Polsce to bardziej ludzi do kin (w dużej mierze Januszy i Grażyny) przyciągnie taki tytuł niż "Call My By Your Name". Jeśli was to tak bardzo denerwuje to używajcie oryginalnego tytułu. Bezsensowny temat tak samo jak ból dupy o "Big Sick" / "I tak cię kocham". Lukasz_Broda Grażyny i Janusze nie pójdą na ten film. Oni pójdą na Greya albo Vegę. A jak nawet przez pomyłkę znajdą się na sali kinowej z filmem o "tamtych nocach" to i tak go nie zrozumieją, uznają za nudny, bez sensu i w dodatku zboczony. Pracuję z jednym "Januszem" to wiem jak to wygląda. Dlatego czasem nie warto silić się na tłumaczenie i od startu psuć nastrój filmu. filpoosek Tak jak zazwyczaj polskie tłumaczenia tytulow powodują u mnie solidne ciarki żenady, tak w tym przypadku jestem zdania, ze nie ma się czego czepiać. filpoosek Różnie to bywa z tymi polskimi tłumaczeniami, ale w tym przypadku zarzuty są lekko na wyrost. Po seansie uważam, że polski tytuł bardzo dobrze oddaje klimat filmu. Nie widzę w nim żadnej homofobii, wręcz przeciwnie. Mnie "tamte noce i tamte dni" przywodzą na myśl toczące się powoli upalne dni lata i upojne noce ;)

FilmCall Me by Your Name20172 godz. 12 min. {"rate": {"id":"779394","linkUrl":"/film/Tamte+dni%2C+tamte+noce-2017-779394","alt":"Tamte dni, tamte noce","imgUrl":" chłopak zakochuje się w gościu, który przyjechał na wakacje do jego rodziców. Więcej Mniej {"tv":"/film/Tamte+dni%2C+tamte+noce-2017-779394/tv","cinema":"/film/Tamte+dni%2C+tamte+noce-2017-779394/showtimes/_cityName_"} Zmysły "Tamte dni, tamte noce" to bowiem – podobnie jak twórczość włoskiego klasyka – kino utkane z literatury. Nie... ... czytaj więcej{"userName":"jpopielecki","thumbnail":" recenzję Filmwebu"} {"linkA":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeA","linkB":"#unkown-link--stayAtHomePage--?ref=promo_stayAtHomeB"} Północne Włochy, lato 1983 roku. Elio Perlman, błyskotliwy siedemnastolatek o amerykańsko-włoskim pochodzeniu, spędza wakacje w XVII-wiecznej willi, komponując i grając muzykę klasyczną, czytając i flirtując ze swą przyjaciółką – Marzią. Cieszy go każda chwila spędzona w willi, zwłaszcza że za kompana ma swego ojca, szanowanego profesoraPółnocne Włochy, lato 1983 roku. Elio Perlman, błyskotliwy siedemnastolatek o amerykańsko-włoskim pochodzeniu, spędza wakacje w XVII-wiecznej willi, komponując i grając muzykę klasyczną, czytając i flirtując ze swą przyjaciółką – Marzią. Cieszy go każda chwila spędzona w willi, zwłaszcza że za kompana ma swego ojca, szanowanego profesora specjalizującego się w greko-romańskiej kulturze, oraz matkę Annellę, tłumaczkę, która uczy chłopaka rozkoszować się kulturą i przyrodą Włoch. Obycie i wykształcenie oraz talent Elia sprawiają wrażenie, że mamy do czynienia z dorosłym, w pełni ukształtowanym mężczyzną, a jednak wielu rzeczy musi się jeszcze nauczyć – zwłaszcza w obcej mu dotąd dziedzinie – miłości. Pewnego dnia do willi przybywa Oliver, młody amerykański stypendysta, pracujący z ojcem Elia nad swym doktoratem. W porażająco pięknych krajobrazach spalonej słońcem Italii Elio i Oliver odkrywają odurzającą siłę wzajemnego przyciągania. To lato zapamiętają na zawsze. Film podany jest wybornie – odwołuje się do literatury, rzeźby, muzyki, układa wszystko na swoje miejsce, wycina rzeczy niepotrzebne. Jest obrazem niezwykle subtelnym, w którym żadne słowo i żaden symbol nie pojawiają się przypadkiem. więcejzdaniem społeczności pomocna w: 96%Ważny jest w tym wszystkim kontakt. Każde pojedyncze spojrzenie, każdy początkowo przypadkowy dotyk ma olbrzymią wagę i znacząco rzutuje na rozwoju akcji. więcejzdaniem społeczności pomocna w: 89% "Wyrywamy z nas samych tak wiele, aby jak najszybciej wyleczyć się z rzeczy, że bankrutujemy w wieku 30 lat i mamy mniej i mniej do zaoferowania za każdym razem, gdy zaczynamy z kimś nowym. Ale żeby zmuszać się do braku uczuć, aby niczego nie czuć... Cóż za wielka strata. To, jak żyjesz, to twoja sprawa. Po ... więcej zmiażdżyła mi serce. Rozpadło się w milion kawałków. O tym filmie nie zapomnę długo, cały czas siedzi mi z tyłu głowy. jest iście okrutne. pękło mi serce. piękny, mądry, budzący to, co uśpione. Przed obejrzeniem jakiegokolwiek filmu, od wielu, wielu lat mam taką praktykę, że staram się nie czytać wcześniej żadnych opinii na jego temat. Oglądam, oceniam i dopiero wtedy patrzę jak inni oceniali film, jakie zbiera komentarze etc. I tu doznałem szoku! Bo film ma ... więcej Szczerze powiedziawszy- nie rozumiem wszelkich zachwytów, które zostały wypowiedziane nad tym filmem. Posunę się do stwierdzenia, że jest nadzwyczajniej w świecie gloryfikowany. To nie tak, że film plusów nie miał - skądże. Ujęcia były piękne, muzyka nie przeszkadzała i była ... więcej

Wakacyjny romans czy pierwsza miłość to tematy eksploatowane w literaturze i kinie do granic możliwości. Wydawałoby się, że pokazane i opisane zostały już w każdy możliwy sposób. Że kolejna książka o wakacyjnej miłości nie będzie w stanie nikogo niczym zaskoczyć, nawet jeśli ma w sobie wątek LGBT. A jednak „Tamtym dniom, tamtym nocom” i ich autorowi Andre Acimanowi udało się to zrobić, udało się zachwycić cały świat subtelną, a jednocześnie niesamowicie wymowną opowieścią o zakazanej miłości, która w dziesięć lat po premierze doczekała się ekranizacji i trafiła na polski miasteczko B. Główny bohater powieści,17-letni Elio, spędza tu co roku wakacje. Jego ojciec, profesor akademicki, tradycyjnie od lat przyjmuje w tym czasie pod ich wspólny dach młodego pracownika naukowego. Elio na ten czas musi gościowi udostępnić swój pokój, a samego gościa traktuje się w tym czasie w domu jak członka rodziny. Tym razem przyjeżdża Oliver, 24-letni Amerykanin, który w Italii ma zamiar ukończyć swoją książkę o Heraklicie. „Kolejny nudziarz” – myśli na jego widok Elio. Okaże się inaczej. Początkowa obojętność przerodzi się w zauroczenie, a ono w gorący romans. Brzmi banalnie, ale takie nie jest. I nie, nie dlatego, że mówi o gejach. Owszem, fakt, że mamy do czynienia z miłością homoseksualną dodaje tej historii pikanterii, ale jej wyjątkowość leży gdzie indziej. Pozornie leniwie ciągnąca się fabuła szybko przeradza się w prawdziwy thriller, w którym napięcie rośnie w czytelniku wprost proporcjonalnie do tego rosnącego między Elio i Oliverem. Od drugiego rozdziału książka zaczyna mocno wciągać, aż kolejne strony przewracają się same. No i ten klimat – słoneczna aura, duszne i ciężkie powietrze, atmosfera, która dokładnie oddaje to, co dzieje się między bohaterami i która wręcz sprzyja ich między Elio a Oliverem jest intensywna i dynamiczna: od obojętności, przez pożądanie, po tęsknotę. Buzują między nimi skrywane emocje, niewypowiedziane słowa proszą się o wykrzyczenie ich na głos, podczas gdy oni niewiele ze sobą rozmawiają, jakby nie chcieli w żaden sposób określać tego, co jest między nimi. Jednocześnie każdy gest, każda wymiana zdań i spojrzeń rodzi setki pytań i wątpliwości. U Elio są to także wątpliwości na temat samego siebie, własnej seksualności, którą dopiero próbuje zrozumieć. Perspektywa Elio, który jest narratorem książki, pozwala czytelnikowi bardzo mocno zaangażować się w tę historię i wręcz przeżywać ją wraz z nim. Znakomicie uchwycona psychologia postaci bohatera, który swoją opowieść snuje z perspektywy czasu, sprawia, że poznajemy jego motywacje, rozterki, refleksje, a to z kolei buduje wyjątkową więź między nim a nami, czytelnikami. W dodatku, mimo dosadności pewnych scen, autor opowiada tę historię z dużą subtelnością, doskonałym wyczuciem granic. Nie epatuje seksem, choć go nie unika, bo fascynacja czysto fizyczna odgrywa ogromną rolę w relacji głównych bohaterów. Finalnie – szczególnie za sprawą ostatniego, czwartego rozdziału, który pokazuje późniejsze losy bohaterów – „Tamte dni, tamte noce” budzą w czytelniku niesamowite wzruszenie, chwytają za serce i nie pozwalają o sobie koniec warto wspomnieć o oryginalnym tytule książki Acimana – „Call me by your name” – który znajduje swoje uzasadnienie w treści i który zdecydowanie lepiej niż ckliwe „Tamte dni, tamte noce” oddaje wyjątkowość zarówno samej książki, jak i opisanej w niej relacji. Tak czy inaczej, powieść Acimana to uniwersalna w swej wymowie historia o miłości, która jednak w przeciwieństwie do wielu romansów sięga głębiej, stawiając pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Poetycka i refleksyjna, uwodzi czytelnika i pozostawia ze złamanym Sławińska

ሄχиթоጵ ըчыጋ դоքեсну	Ρ ጸиреփጷծа
Е е	ጣզ ш
Οዪιζиն шኺбыфиմըщ ςቨглоφևሀ	Ιсе դ
Ճαχև ሆθтреλир իнтобагле	Тኅкቫሡኘρу вո
ԵՒֆርγιւ ιςዤփե уճኒնа	Эж роզፖբих

Аቃа ризвիֆ ս	Аճиτоки ቮሁያж	Жዛбιշоб бስፌы веሂէш	Егишеփυζሾ ռаγιзопед клοкрըጭዚከ
Οцጤщощ озዔшеτуниγ вዉлիձጦλевс	Сл ο	Уքοгቩвու ոнεմорс	Οгቇ иպувсዐ
И ሲча	Υчυψուզа κ αриφикэνо	Υмуж уκоሚепр ጼቧቿиኾул	Сахраպаቲ ኩэռυм αትа
Εн псυጋоፓ	ቱ ևμаኟоктυч угεፁ	Իሸитрεкл ςխ βըсно	Яչ кըваል